روباه آه کشان گفت: - همیشه ی خدا یک پای بساط لنگ است!

اما پی حرفش را گرفت و گفت: - زندگی یکنواختی دارم. من مرغ ها را شکار میکنم آدم ها مرا. همه ی مرغ ها عین همند، همه ی آدم ها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ میکند. اما اگر تو منو اهلی کنی، انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می شناسم که با هر صدای دیگر فرق می کند: صدای دیگران مرا وادار می کند تو هفت تا سوراخ قایم شوم اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از لانه ام می کشد بیرون. تازه، نگاه کن آن جا آن گندمزار را می بینی؟ برای من که نان نمی خورم گندم چیز بی فایده ای است. پس گندمزار هم مرا به یاد چیزی نمی اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتی اهلیم کردی محشر می شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می اندازد و صدای باد را هم که تو گندمزار می پیچد دوست خواهم داشت...

خاموش شد و مدت درازی شازده کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: - اگر دلت میخواهد منو اهلی کن!

شازده کوچولو جواب داد: - دلم که خیلی می خواهد، اما وقتِ چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کُلی چیزها سر درآرم.

روباه گفت: - آدم فقط از چیزهایی که اهلی می کند میتواند سردرآرد. آدم ها دیگربرای سردرآوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر و آماده از دکان ها می خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند، آدم ها مانده اند بی دوست... تو اگر دوست می خواهی خب منو اهلی کن!

شازده کوچولو پرسید: - راهش چیست؟

روباه جواب داد: - باید خیلی خیلی صبور باشی، اولش یک خرده دورتر از من می گیری این جوری میان علف ها می نشینی. من زیرچشمی نگاهت می کنم و تو لام تا کام هیچی نمی گویی، چون سرچشمه ی همه ی سوءِتفاهم ها زیرِ سرِ زبان است. عوضش می توانی هر روز یک خرده نزدیک تر بنشینی.

فردای آن روز دوباره شازده کوچولو آمد پیش روباه

روباه گفت: - کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلاْ سرِ ساعتِ چهارِ بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می شودو هر چه ساعت جلوتر برود بیشتر احساس شادی و خوشبختی می کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می کند به شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدرِ خوشبختی را می فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟... هر چیزی برای خودش رسمُ رسومی دارد.

شازده کوچولو گفت: - رسم و رسوم یعنی چه؟

روباه گفت: - این هم از آن چیزهایی است که پاک از خاطرها رفته. این همان چیزی است که باعث می شود فلان روز با باقیِ روزها و فلان ساعت با باقیِ ساعت ها فرق کند. مثلاْ شکارچی های ما میان خودشان رسمی دارند و آن این است که پنجشنبه ها را با دخترهای ده می روند رقص. پس پنجشنبه ها برّه کشان من است: برای خودم گردش کنان می روم تا دم مُوستان. حالا اگر شکارچی ها وقت و بی وقت می رفتند رقص همه ی روزها شبیه هم می شد و منِ بیچاره دیگر فرصت و فراغتی نداشتم.به این ترتیب شازده کوچولو روباه را اهلی کرد.

لحظه ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت: - آخ! نمی توانم جلو اشکم را بگیرم.

شازده کوچولو گفت: - تقصیر خودت است. من که بدت را نمی خواستم، خودت خواستی اهلیت کنم.

روباه گفت: - همین طور است.

شازده کوچولو گفت: - آخر اشکت دارد سرازیر می شود!

روباه گفت: - همین طور است.

- پس این ماجرا فایده یی به حال تو نداشته.

روباه گفت: - چرا، برای خاطر رنگ گندم.

...