همیشه دوست داشتم لااقل بتونم احساساتم رو واسه خودم به زبون قلم بیارم.

بعد از نوشتن کمی آروم میشم ولی این درمون ِاین درد نیست، شاید مرهم دردم باشه اما هر گز درمون نبوده و نیست.

یادش بخیر برا اولین بار دختری رو دوست داشتم و با اون نوشتن رو شروع کردم.

یادش بخیر وقتی نامزدم تنهام گذاشت وقتی ازش دفاع کردم و تو مترو با 10 نفر درگیر شدم و باز نوشتم.

یادش بخیر وقتی حس کردم هیچ وقت عاشق نمیشم و باز نوشتم.

یادش بخیر وقتی تنها بودم و باز نوشتم.

یادش بخیر و قتی نویسنده دلم شدم در حالی که سال پنجم مهندسی بودم و 30 واحد پاس کرده بودم.

یادش بخیر که برا بار سوم یه فرشته عاشقم شد و نوشتن رو کم کردم.

یادش بخیر نامزد سابقم من ِدبیر ِدبیرستان رو با تموم مشغلاتم، منی که دیوونم بود رو انداخت زندان و دیگه ننوشتم.

و وقت بخیر که باز مینویسم و مینویسم اما بی دلیل و عبث.